فاطمه آن روز نفهمید چه طور خود را به خانه رسانید . در تمام طول راه در سرویس به وقایع آن روز فکر می کرد و هر بار بلا استثنا به این فکر می کرد که رنگ صورتی چقدر به جواد بهرامی می آید ...

- سلام فاطمه ! چطوری ؟

این صدای خدیجه عادل ، مادر فاطمه بود که از آشپزخانه به گوش می رسید . فاطمه کفشهایش را در جاکفشی جا داد و در را بست :

- سلام مامان ... خوبم ...

- فاطمه جان . لباساتو دربیار یه چیزی بخور تا مهدی بیاد . من باید برم . یکی از مریضام امروز میاد بیمارستان که ایشالا فارغ بشه ... بعدشم از اونجا می رم مطب . مهدی که از دانشگاه اومد یه چیزی واسش درست کن بخوره ، نذاری گشنه بمونه ها ! من دیگه ساعت 7-8 شب خونه ام ...

- چشم مامان ! امر دیگه ای نیست ؟!

- نه خانوم ! فقط درسات یادت نره !

- مامان فردا جمعه ست حالا ... اول ساله تازه !

- باشه ... جمعه باشه ... یعنی چون فردا جمعه ست نمی خوای درس بخونی ؟

- خب ... باشه ...

خدیجه در حالی که چادرش را از روی جالباسی بر می داشت گفت :

- من دیگه سفارش نمی کنم ها ! مواظب خودت باش . مهدی هم اومد حتما یه چیزی بده بخوره . خودتم گشنه نمون ... یه چیزی بخور ... خدافظ ...

- خدافظ مامان ...

وقتی خدیجه در را بست فاطمه آهسته به سمت اتاقش به راه افتاد . به این فکر می کرد که مادرش واقعا تا کی می خواهد خود را اینگونه با کار خسته و شکسته کند ؟ اگر پدرش بود قطعا نمی گذاشت خدیجه دست به سیاه و سفید بزند ... پدر خانواده سالها قبل ، وقتی فاطمه خیلی کوچک بود و 4-5 سال بیشتر نداشت ، در اثر ابتلا به سرطان خون ، از دنیا رفته بود و از آن زمان ، خدیجه مسوولیت سنگین بزرگ کردن فاطمه و مهدی را که 7 سال از فاطمه بزرگتر بود ، به عهده گرفته بود ... فاطمه به یاد روزهای بچگی افتاد و چهره ی مهربان پدر ... به خاطز داشت که پدر و مادرش چقدر یکدیگر را دوست داشتند . همیشه با احترام و صمیمیت همدیگر را خطاب می کردند و فاطمه به یاد نداشت که آنها با هم دعوا کرده باشند . در همین افکار شیرین غوطه ور بود که صدای بسته شدن در او را به خود آورد .

- فاطمه ؟ کجایی ؟

سرش را آهسته بلند کرد و به ساعت دیواری نگاه کرد ... باورش نشد ! حدود 20 دقیقه بود که داشت خیالبافی می کرد و با خودکارش ور می رفت .

- فاطمه ؟ نیستی ؟

- چرا مهدی . سلام . الان میام .

کمی خود را جمع و جور کرد و برخاست تا برای مهدی به سفارش مادرش چیزی درست کند .

سر میز ناهار ، فاطمه بدون آنکه چیزی بخورد با حواس پرتی ، با قاشق غذایش را هم می زد .

- فاطمه چی کار می کنی ؟ می خوای سوپ درست کنی ؟

- چی ؟!

- چرا غذا رو اینجوری می کنی ؟ بخور دیگه !

- آهان ! باشه ...

- می گم ... امروز رفتی مدرسه نه ؟

- آره .

- آخی ! سال اولی شدی دیگه ! یه روز زودتر باید بری مدرسه ! تازه شنیدم امسال دیگه مثل دوره راهنمایی 5شنبه ها تعطیل نیستین !

- حالا شما اینقدر شاد نباش ! چون به جاش یکشنبه ها تعطیلیم !

- آره ؟ مگه شما مسیحی این ؟

- مهدی نمک نریز ، غذاتو بخور !

- اوه ! اوه ! حالا خانوم زورشون اومده 30 شهریور پاشن برن مدرسه عقده شو سر من خالی می کنن ! چیه ؟ نکنه یکی از سوما بهت چیزی گفته ؟

- مهدی ! بهت می گم ساکت شو ! حوصله ندارم ها ... !

- آهان ! شاید هم خانوم عاشق شدن !

- چـ ... چی ؟!

رنگ از صورت فاطمه پرید و مثل گچ سفید شد .

- چیه ؟! حالا چرا یه هو هول کردی ؟ نکنه واقعا عاشق شدی ؟!

- منظورت چیه مهدی ؟

- منظورم اینه که احیانا امروز چیزیت نشده ؟ خیلی ساکتی ؟ بعد تا می گم عاشق شدی رنگت می پره و ... عصبانی می شی ... سر من داد می زنی و ... فاطمه مطمئنی حالت خوبه ؟

فاطمه شروع کرد به جمع کردن میز :

- آره ... من خوبم ... شما هم برو به فکر خودت باش که اونوقتایی که به مامان می گی می ری خوابگاه پیش دوستات ، جای دیگه ای نری !

- خفه شو !

- این دقیقا همون حرفی بود که من می خواستم بهت بزنم .

فاطمه این را گفت و با ناراحتی به اتاقش رفت و در را پشت سرش محکم به هم کوبید . روی تختش دراز کشید و به فکر فرو رفت . به حرف مهدی فکر کرد :" حالا چرا یه هو هول کردی ؟ نکنه واقعا عاشق شدی ؟! " عاشق شدی ... شاید ... شاید واقعا عاشق شده بود و خودش سعی می کرد انکار کند . به یاد پدر و مادرش افتاد که چقدر یکدیگر را دوست داشتند . غلتی زد و به این فکر کرد که چقدر عاشق شدن او می تواند خنده دار باشد ... اما نه ... عشق خنده دار نیست ... او ناراحت بود ... قاطعانه با خود گفت :" من عاشق نیستم ! " اما چیزی مانع از این تصمیم قاطع او می شد ... یاد آوری چهره ی مردی با موهای شرابی – قهوه ای و مشکی که رنگ صورتی به او می آمد ...

                                                              ادامه دارد ...

برین به ادامه ی مطلب ... چیزیه که برام مهمه ...