من در جستجوی حقیقت ...

دل کندن سخته اما ... حقیقت چیز دیگریست !!

purya-pursorkh — Tue, 18 Mar 2008 08:55:18 GMT

در سایه سار حق ...

سلام ... اول از همه فکر می کنم باید فرارسیدن نوروز 87 و یک سال جدید و شاید ( لابد حتما ) پربار رو پیشاپیش به همه ی دوستای خوبم تبریک بگم ... و یک نکته و در نهایت تاسف و خداحافظی ...

از کجا شروع کنم حالا ؟ فکر نمی کنم تاسف لازم باشه ... چون من با شروع سال جدید از نو متولد می شم و این نیازی به تاسف خوردن نداره ... قطعا نداره ...

خب ... همه چیز از اونجا شروع شد ... نوروز 85 ... 2 سال قبل . شبایی که من تو خونه ی خاله م اینا با بی حوصلگی تلویزیون رو کانال به کانال می کردم ... یه شب از همین شبا ، نمی دونم از شانس خوب یا بدم درست راس ساعت 10:45 بی حوصله شدم ... کانال به کانال کردن تلویزیون شروع شد ... به کانال 3 که رسیدم خشکم زد ... یه سریال داشت پخش می شد ... وفا ... درست نمی دونم از روز چندم فروردین بود که احساس کردم ... خب حس خوبی بود ... به قول داداشم آدمی نمیشه دلش خالی باشه ... باید حتما یکی باشه که دوستش داشته باشه و اگه همچین آدمی نباشه ... منم بهش گفتم اگه کسی نباشه که دوستش داشته باشی خودکشی می کنی ... به همین راحتی !! آره ... یکی باید می بود تا من از ته دل دوستش داشته باشم ... از روی این نیاز حیاتی خیلی سریع عاشق شدم ... یا شایدم به خیال خودم عاشق شدم ... فکر می کردم اما ...

دوسال ... دوسال گذشت !! دوسال تلاش ... چه کارهایی ... چه قدر پول بالای مجله هایی دادم که عکس پوریا روشون بود ...تا همین دیروزا تو اتاقم توی قفسه کلکسیون نشریه هایی بود که هر کدوم روش یه چیزی نوشته بود : "پوریا پورسرخ ازدواج کرد " " ایلیا نام پسر پوریا پورسرخ " "پوریا پورسرخ ... " و ... و ...

چیزهای مختلف ... اما همشون یه وجه مشترک با هم داشتن ... اونم توی یک اسمه : پوریا پورسرخ !! افکار یه دختر نوجوون ... نمی دونم ... اسمشو هرچی می خواین بذارین ... 40 روزه که با خودم درگیرم ... درگیر که ... خب ... من واقعا عاشق پوریا بودم ؟!! 2 سال ... آخه شوخی نبود ... لابد عاشقش بودم که دوسال برای رسیدن بهش تلاش کردم ... میشه گفت پولی که بالای نشریه ها دادم از 200 300 هزار تومن هم گذشته و خودم متوجه نشدم ... پژوهش علوم پایه مو رفتم زیست ... چون پوریا فیزیولوژی گیاهی خونده بود ... در حالی که می تونستم برم شیمی ... صادقانه می تونم بگم که شیمی رو بیشتر دوست دارم ... والا المپیاد شیمی شرکت نمی کردم ... اگه خیلی عشق زیست شناسی بودم المپیاد زیست می رفتم ... هیچ وقت تصمیم نداشتم که برم المپیاد زیست ... اگه زیست رو خیلی دوست داشتم از الان هدفم برای دانشگاه داروسازی نمی بود ... شاید خود فیزیولوژی گیاهی می بود ... هیچ وقت از ته دل نخواستم که برم فیزیولوژی گیاهی بخونم ... !! نه دوستان ... !! این رسم عاشقی و روش مجنون نیست ! مجنون از همه چیزش گذشت تا به لیلی برسه ... اما من هیچ وقت جرات نکردم یه کم پا رو دل خودم بذارم تا یه کم به پوریا نزدیکتر بشم ... اشتباه ...

اشتباه پشت اشتباه ... نفهمیدم !! عشق پوریا عشق نبود ... و من هیچ وقت نفهمیدم !! حالا بعد از اینمهمه مدت ... بعد از دوسال ... بعد از دوسال فهمیدم که دیگه حالا دل کندن از پوریا برام خیلی سخته . دل کندن از رویاهای قشنگی که واسه خودم بافته بودم ... 40 روز ... 40 روز درگیری منو به این جا رسوند که عشق پوریا یه سرابه ... یه سراب بود ! سراب بود که هرچی تلاش می کردم بهش برسم نمی رسیدم و فقط از دور می دیدمش ... دور ... چقدر دور بود !! رویاهایی که برای خودم می بافتم ... راست می گن که از دل برود هرآنکه از دیده برفت ... من از پوریا خیلی دور بودم ... هرچی تلاش می کردم بهش برسم ازش دورتر می شدم ... تا اینکه کم کم آتیش عشقش توی دلم خاموش شد ...

حالا که دیگه بعد 40 روز مطمئن شدم که یه نفر دیگه جای پوریا رو توی دلم گرفته ... خیلی سخت بود ... دوستان به خدا خیلی سخت بود !! 40 روز رنج ... افکارم بهم مهلت نمی داد ... خیلی رنج بزرگیه که بفهمی دوسال تمام عمرتو هدر دادی ... همش با خودم می گفتم :" خب حالا این یارو رو دوست داری ... باشه !! دوستش داشته باش ... اما پس پوریا چی ؟ مگه دوسال تلاش نکردی که بهش برسی ؟! همه کارایی که برای رسیدن بهش کردی باد فنا ... ؟!!!!!" آره ... من نگران خودم بودم نه پوریا ... نگران این بودم که دوسال از عمرم هدر رفت نه نگران عشق پوریا ...

این چند روزه که کارای خونه به عهده ی من و داداشم بود ... یادمه وقتایی که ظرف می شستم ( و نمی دونم چرا فقط وقتایی که ظرف می شستم ) یکدفعه افکار این 40 روز عین پتک می خورد توی سرم ... واقعا کمرم رو می شکست ... یادمه که یکدفعه به ظرفشویی تکیه می دادم و سرمو می انداختم پایین ... بلکه اون افکار پایین بریزه و همراه با کفها شسته بشه و بره ... شهاب با نگرانی می پرسید :" چی شد ؟ خسته شدی ؟" آره خسته شده بودم ... اما نه از کار کردن توی خونه و ظرف شستن و غذا پختن ... بلکه از هجوم سرزنش ها ... از دل بستن و دل کندن ...

دل بستن آسونه نه ؟ اما تا حالا شده مجبور بشین از چیزی دل بکنین ؟ خیلی دردناکه ... دردناک تر از اون دل کندن از سرابیه که چقدر دنبالش دویدین تا بهش برسین ...

اما من از پریشب آدم دیگه ای شدم ... تصمیمو گرفتم ... چرا خودمو فریب بدم ؟! من عاشق پوریا نیستم ... چون آدم دیگه یی تونسته جای پوریا رو توی دل من بگیره ... ولی من دیگه عبرت گرفتم ... شهاب یه روز یادمه بهم نصیحتی کرد:" من هم 4 ساله که عاشق یه آدمم اما از ترس اینکه عشقم واقعی نباشه حرفی از اون عشق به کسی نزدم ... تو هم این کارو نکن ... عشق یه بازیگر واقعی نیست !! " راست می گفت ... اعتراف می کنم ... اینو قبول ندارم که عشق یه بازیگر نمی تونه واقعی باشه ... اما اگه اون بازیگرو نشناسی موضوع عوض می شه ... من که پوریا رو نمی شناختم ... چه طور ادعا می کردم که عاشقشم ؟ اصلا گیرم که بهش می رسیدم ... از کجا معلوم اخلاقش همون می بود که من تصور می کردم و تو تخیلاتم باهاش زندگی می کردم ؟! و جار زدم ... همه فامیل فهمیدن که من عاشق پوریا شدم ... همه تو مدرسه می دونستن ... به هرکی می رسیدم اولین چیزی که می گفت این بود :" آقای پورسرخ حالشون خوبه ؟!" به یاد ندارم که یه بار به حرف شهاب گوش کرده باشم و ضرر دیده باشم ... اما از روی غرورم ... به حرفش گوش نکردم ... باز به همه جار می زدم که من عاشق پوریام ... اما حالا دیگه عبرت گرفتم ... تا وقتی که مطمئن نشم عشقم واقعیه ، حتی اسم اون آدمی رو که جای پوریا رو توی دلم گرفته نمیارم ... می دونم که بهش می رسم ... اما امکان نداره که دیگه بیخودی خودمو فریب بدم ... من حتی نمی دونستم چطور قراره به پوریا برسم !! باورتون می شه که هیچ برنامه ریزی قبلی نداشتم ؟ اما حالا برنامه دارم ... می دونم که دقیقا باید چی کار کنم تا به اون آدم برسم ...

ولی رفقا ... این بدین معنا نیست که من دیگه پوریا رو دوست ندارم ... قبلا بارها گفتم که هیچ آدمی تو دنیا نیست که من دوستش نداشته باشم ... من پوریا رو دوست دارم ... فقط ... یه کینه ی کوچولو ... اونم نه از پوریا ... از خودم !! از دوسال اشتباه و پی سراب دویدنم ... من از دست پوریا ناراحت نیستم ... چون اون هیچ وقت نخواست که یه دختر 14ساله عاشقش بشه و بعدا اینجوری حسرت بخوره که عمرشو به باد فنا داده ... من هنوز پوریا رو دوست دارم و دوست خواهم داشت ... اما عاشقش نیستم ... من پوریا رو دوست دارم مثل خیلی از بازیگرای ایران زمین ... همه ی اونایی که بهشون افتخار می کنم و افتخار می کنم به ایرانی بودنشون و ایرانی بودنم ... خیلی از بازیگرا ... پوریا هم واسه من شد مثل خیلی بازیگرای مورد علاقه م مثل شهاب حسینی که خیلی دوستش دارم اما هیچ وقت ادعا نمی کنم عاشقشم ... من واقعا بازی شهاب حسینی رو دوست دارم ... نقشای فوق العاده شو و فوق العاده تر از اون بازی کردن اون نقشا ... بازیگر تواناییه ... مثل پوریا ... مثل باران یا گلشیفته ... همشونو دوست دارم ... بازیگرای مورد علاقه ی من هستن و به همشون احترام می ذارم ... این پست برای این نبود که به پوریا توهین بشه ...

من دیگه این وبلاگو آپ نمی کنم ... اما به همه ی دوستام ( که همیشه می گفتم مثل خواهر دوستشون دارم ) سر می زنم ... خیلی هاشون طرفدار پوریان و دوستش دارن . من هم به احساسشون احترام می ذارم ... وبلاگشون میرم و کامنت می ذارم ... دوست دارم که اونا هم با من در ارتباط باشن و از دست من ناراحت نشن و به پای بچگی و خامی من بذارن ... من به بازیگر مورد علاقه شون اهانت نمی کنم ... فقط اعتراف می کنم که در گذشته به اشتباه خودم رو عاشق این بازیگر تلقی می کردم ... همشونو دوست دارم ... دوست دارم همیشه با هم در ارتباط باشیم .

و اینکه قول می دم اسمی از اون آدم نیارم ... به هیشکی نمی گم ... همه وقتی می فهمن اون آدم کیه که من به اون آدم برسم ... می دونم که بهش می رسم ... مطمئنم ... اما بازهم ریسک نمی کنم ... شهاب راست می گفت ... اصلا شاید عشقم واقعی نبود و هیچ وقت لازم نباشه که بهش برسم ... شاید اینبار هم فقط به خاطر این توی دلم جا باز کرده که احساس می کردم که یه نفر رو باید دوست داشته باشم ... ولی فکر نمی کنم ... من دوستش دارم ...

و اینکه ... شاید یه وبلاگ دیگه راه اندازی کردم ... معلوم نیست ... اگه وقت داشته باشم حتما این کارو می کنم تا دایره ی ارتباطم با شما دوستای خوبم وسیعتر بشه ... و ... خب بالاخره باید یه جایی باشه تا به داستان نویسی هام ادامه بدم و ذوق هنریم کور نشه ... تنها تفاوتش با این وبلاگ می تونه این باشه که دیگه جای عکسای پوریا توش خالیه ... یا جای عکسای کسی که دوستش دارم و مجبورم که به کسی نگم کیه ... البته جبری وجود نداره ... خودم ترجیح می دم و فکر می کنم اینطوری بهتر باشه ...

دوستتون دارم ... نوروز 87 رو به همتون تبریک می گم ... خوبی بدی از ما تو این مدت دیدین حلال کنین ... انشاء الله که سال جدید برای شما هم مثل من تولدی دوباره و افکاری پربار تر از سال گذشته رو به ارمغان بیاره ... خوشحال شدم از اینکه تو این مدت تنهام نذاشتین ... دوستتون دارم ... سال نو مبارک ...

یا حق ...

این آدرس وبلاگ جدید منه امیدوارم که از نظراتتون بی بهره نذارید من رو :

www.sokootetalkh.blogfa.com

دلشکسته ...

purya-pursorkh — Thu, 21 Feb 2008 08:27:18 GMT

با نام تو نوشتن را آغاز می کنم ، تا که جوهر عشق در رگهای قلمم جاری شود ...

بید مجنون روز به روز شاخه و برگهایش را خم و خم تر می کرد تا چشم آفتاب به گل نیفتد و گل آزرده و پژمرده نشود . و چشم تیز و داغ خورشید ، گلبرگهای لطیف و زیبایش را نسوزاند ...

گل هرروز بیشتر سرک می کشید تا ببیند پشت آن دنیای سبز که بید مجنون برایش ساخته بود چیست ؟!

بید هم خم تر و خم تر می شد و گل کنجکاو و کنجکاوتر ...

وقتیکه گل آفتابگردان پژمرده شد ، هیچ کس نفهمید که چرا کمر درخت بید شکست ...

همه دانند که عشق هیچگاه پایانی نخواهد داشت ... پس با نام تو ، عشق بی انتها ، قلم را بر زمین می گذارم ، که تا ابدیت باقی بمانم ...

خب ... سلام ... طبق معمول از کلاس المپیاد شیمی تازه اومدم و اینجا در حال حاضر سایت مدرسه ست و بنده در حال آپیدن وبلاگم هستم ...

امروز بدترین پنجشنبه ی عمرم بود !! آخه کی می تونه سوتی به گندگی سوتی من بده ؟!!!

خب راستش ... قرار بود واسه امروز تحقیق بنویسیم ... درباره ی سه تا موضوع : موجهای الکترومغناطیس ، تابع موج و چگالی احتمال ... خدا شاهده من دیروز خیلی تو اینترنت گشتم ... اما هیچ چیز به درد بخوری که خودمم یه چیزی ازش بفهمم پیدا نکردم ... !! پس تصمیم گرفتم که از برادرم کمک بگیرم . اونم کتاب فیزیک 1و2 پیش دانشگاهی شو بهم داد تا درباره ی موجهای الکترومغناطیس از روش بنویسم . نوشتم .... حالا دوتا موضوع دیگه مونده بود . شهاب هم رفت و یه کتاب آورد که زبان اصلی بود و من که انگلیسیم خوب نبود ... قرار شد خودش ترجمه کنه و چیزای مهمشو بده به من که پاکنویس کنم ... من خنگ رو بگو که حتی اسم کتاب رو هم از شهاب نپرسیدم ... تا امروز این سوتی بزرگ رو بدم !! راستش ... ولی الله زاده اومد و تحقیقا رو گرفت ... کلی غر به جون بچه ها زد که این تحقیقا چیه که نوشتین و من توقع نداشتم شماها برین یه سری مزخرفات و فرمولای پیچیده در بیارین بیارین بدین دست من و از این حرفا ... تا اینکه من تحقیقمو بهش دادم ... یه نگاه بهش کرد و گفت :" آهان !! مال غفاریان رو نگاه کنین !! خیلی خوبه !! من می خواستم شماها اینجوری بنویسین نه اینکه برین یه سری چرت و پرت رو از تو اینترنت پرینت بگیرین که خودتونم هیچی ازش نمی فهمین ... !! " بعدش یه قسمتایی از تحقیقو نگاه کرد و اسم یه کتاب رو آورد و گفت :" از رو این کتاب نوشتی ؟" من که خب ... نمی دونستم ... –" نمی دونم !! " صدبار به خودم لعنت فرستادم که چرا دیشت یه کوچولو به خودم زحمت ندادم اسم کتابو از شهاب بپرسم ؟!!! همه ی کلاس خندیدن و ولی الله زاده هم همینطور :" نمی دونی ؟! ای بابا ... تو رو خدا نگاه کن ما گیر چه کسایی افتادیم !! " از خجالت دلم می خواست آب شم برم زیر زمین ...

البته تا آخر کلاس تونستم یه جورایی ذهنشو از اتفاقی که افتاده بود منحرف کنم ... ولی خب ... مطمئنم که فهمیده که خودم تحقیق نکردم و کار شهابه ...

هرچند که من واقعا نمی دونم مگه اشکالی داره که آدم تو کاراش از یه نفر کمک بگیره؟ من که خداوکیلی خیلی تلاش کردم تا بتونم خودم تحقیق کنم ... ولی خب وقتی هیچی پیدا نشد مجبور شدم برم از شهاب کمک بگیرم !! پس اشکالی نداره دیگه !! داره ؟!

حالا بی خیال !! چیز زیاد مهمی نیست که !! هست ؟!

خب ... باید برم که به وبلاگ بقیه هم سر بزنم ... بعدشم درباره اثر میدان مغناطیسی بر روی تقسیم سلولی تحقیق کنم ... یه عالمه کار مونده دیگه خلاصه !! پس ...

مثل همیشه امیدوارم که از داستان امروز لذت برده باشید !!

شاد و موفق و پیروز ... در پناه حق ... !!

خب ... بالاخره بنده یه فلاژی آوردم و تونستم تو مدرسه هم براتون عکس از پوریا تو وبلاگ بذارم !! هرچند که می دونم تا حالا این عکسو تو هزار تا وبلاگ دیگه دیدین ... اما خب ... من بهتون می گم که قبل از اینکه این عکس توی هیچ وبلاگی گذاشته بشه من اسکنش کردم ... ولی خب وقت نکردم توی وبلاگ بذارم و حالا مجبورم در حالی بذارم که شماها توی صدها وبلاگ دیگه دیدینش !!

اشکالی نداره ... اگه لذت نبردین می تونین تا دفعه ی بعد صبر کنین ... ( البته اگه دفعه ی بعد از عکس خبری باشه !! )

به نام عشق ...

purya-pursorkh — Thu, 31 Jan 2008 09:12:53 GMT

خداوندا ... با نام تو قلم به دست گرفتم ... قلمم را خدایی کن ... تا نوشته هایم ، آنگونه که از دلم بر آمد ، همانگونه بر دل صاحبدلان بنشیند ... و اگر کسی دل در گرو مهر معشوقی چون تو ندارد ، بی دلی را از معشوقی چون او بیاموزد ، که صاحبدلی را به من آموخت ...

سرش را بلند کرده بود و به آن بالاها نگاه می کرد . هیچگاه به این حد احساس حقارت نکرده بود . هیچگاه تا این اندازه ، دوست نداشت که چشمانش را به روی حقایق ببندد . حقیقتی که می گفت : "تو کوچکی ...!!" او کوچک بود ... آری ... او در مقابل ابهت درخت گیلاس خیلی کوچک و ناچیز بود . ناچیزتر و حقیرتر از آنکه یک لحظه بتواند تصورش را بکند ... تصور اینکه یک روزی بتواند مانند آن گیلاس سرخ و کوچک ، بر آن بالاها بنشیند و بر همه ی دنیا فخر بفروشد .

او در مقابل درخت گیلاس هیچ بود ... هیچ !! دلش می خواست بزرگ شود ... بزرگ و بزرگتر ... تا یکروز در آن بالا ، تمام درختان گیلاس حسرت قد و قامت او را بخورند ، و تمام گیلاسها در تسلط او ، و برای او باشند ... هرروز یک گیلاس بچیند و بخورد و از آن بالا به همه ی درختان گیلاس پوزخند بزند .

سرش را بلند کرده و به آن بالاها نگاه می کرد ... شبنمی داغ و شفاف به روی گونه اش غلطید . اشک ، از چشمان بلبلی چکیده بود که از آن بالا ، خیره به او ، نشسته بر شاخه های درخت گیلاس ، نغمه ی عشق می سرود .

غمگین و خجالتزده سرش را پایین انداخت و شبنم اشگ را از گونه اش پاک کرد ، پشیمان از آرزو های پوچ و بی معنی اش ...

گرچه قد و قامت بوته ی گل سرخ ، هیچگاه بزرگی و ابهت درخت گیلاس را زیر پا نمی گذارد ، اما هیچ گیلاسی تا به حال ، با تمام سرخیش ، عاشقی دلسوخته ، به سان بلبل ، در بالا بلندای آسمان نداشته است ...

سلام ... من ... خب من واقعا معذرت می خوام ... این از ته دلمه . چاره ای نداشتم . اگه می تونستم حتما آپ می کردم . دیگه قول نمی دم که از این به بعد منظم آپ کنم ... چون می دونم که نمیشه ... فقط اینو قبلا هم گفتم باز هم می گم که دوره ی عادی آپ کردن من 5 شنبه های هر هفته ست . حالا اگه مشکلی پیش بیاد دیرتر آپ می کنم . حالا اگر که مشکلاتی که واسه من پیش میاد زیادن و من تقریبا همیشه دیر می کنم ، تقصیر من نیست به خدا ... یه هفته امتحان . یه هفته مریضی مامان ... یه هفته امتحان المپیاد ... خلاصه ...

امروز سر کلاس المپیاد شیمی خیلی بهمون خوش گذشت !!! یه چیزی می گم یه چیزی می شنوین ... هفته ی پیش ما امتحان داشتیم ... امتحانی که آقای ولی الله زاده قول داده بود (!!) که حتما چند نفرو تو این امتحان میندازه . شب امتحان مامان بیمارستان بستری بود و نمی دونین من با چه روحیه ای درس خوندم !! به هر حال روحیه ی خرابی بود که باید باهاش کنار میومدم و 4 فصل مورتیمر + جزوه ی کلاسو می خوندم ... من فکر می کردم محلولهای مولاریته که جزو فصل چهاره میاد در حالیکه آقای ولی الله زاده اونا رو درس نداده بود و من که لجم در اومده بود ، با اون حال مزخرفم ، ساعت 11 شب تمام تلاشم رو می کردم که یه چیزی از محلولهای مولار بفهمم ... آخرش گریه م گرفت و کتابو بستم و رفتم که بخوابم ، در حالیکه می دونستم هنوز جزوه هام مونده ، و حتی می دونستم که باید اسم و فرمول حدود 20 25 تا آنیون چند اتمی اجق وجق رو حفظ کنم ، ولی با اینحال تحمل درس خوندن توی اون لحظه رو نداشتم و کیفمو حاضر کردم و رفتم خوابیدم ... صبح نشستم و چیزای باقیمانده رو در وقت کمی که مونده بود خوندم . سخت بود ... ولی مجبور بودم ...

امروز آقای ولی الله زاده جواب امتحانا رو داد ... می گفت 4 5 نفر خیلی بد دادن که اگه می خوان نیفتن باید یه روز دیگه بیان دوباره امتحان بدن . من مطمئن بودم که جزو همون 4 5 نفرم . واقعا شکی نداشتم در اینکه خیلی بد دادم ...

آقای ولی الله زاده شروع کرد به خوندن اسمها به ترتیب نمره ها ( از زیاد به کم ) 4امین نفرو خوند "خانوم هاشمی ... کیه ؟! بیا ... آفرین !! ....... غفاریان ؟" رنگم پرید ... از ذوق نمی دونستم چی کار کنم ... نه !! آقای ولی الله زاده ... شما دروغ می گین ؟!!!! من نفر پنجم کلاس ؟!!!! امکان نداره !! مگه میشه انقدر خوب شده باشم ... شما دارین اشتباه می کنین ... من از 50 ، 36 شدم ؟!!!! یعنی جزو نمره های عالی کلاس ؟! نه !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

یکی از بچه ها به نام "س" ( اسمشو نمیارم چون ... خب خیلی وقته که تصمیم گرفتم دیگه تا حد توانم غیبت نکنم ) از یه هفته قبل از امتحان مورتیمر میاورد و تو مدرسه می نشست به خوندن ... دفترشو میاورد و هزار جور تمرین حل می کرد ... من مطمئن بودم که اگه نفر اول نمیشه ، حداقل از من 10 12 نفر بالاتر میشه ... اما با کمال تعجب ... خب من پنجم شدم ولی اون ... نفر آخر شد ... یعنی کسی که خیلی شانس آورد پایین تر از این نشد چون می رفت جزو اون 5 6 نفری که افتادن و باید دوباره امتحان بدن !!

بگذریم ... آقا ما می ریم ... امیدواریم از داستان و... لذت برده باشین !!

شاد و موفق و پیروز ... در پناه حق !!

خداوندا ... قلم را با نام تو بر زمین می گذارم ... که کاری که با نام تو آغاز شد ، بی نام تو بی پایان خواهد بود ...

تولد یکی مبارکه !!

purya-pursorkh — Mon, 24 Dec 2007 09:41:05 GMT

خب ... اول سلام !!! خوبید ایشالا ؟!! به سلامتی !! چه می کنید با امتحانا ؟! ما که دوتا امتحانو از سر گذروندیم : شیمی (شنبه) و فیزیک (امروز) ...

بگذریم ...

امروز نمی خواستم آپ کنم ( چون راستش اصلا وقت نت و این حرفا ندارم ) اما هر کاری کردم دلم نیومد ... چون امروز ... یه خبریه که اگه به خاطرش آپ نمی کردم ارزششو زیر سوال می بردم ... این خبر ارزش زیادی داره ( حداقل واسه من که اینطوره ) چون ... خب ... امروز تولد یکیه که اگه اون نبود من همچنان به نوشتن داستان سایه ای روشن در وبلاگم ادامه می دادم و در نتیجه وبلاگم خیلی بی مزه و لوس می شد ... این آدم (بدون این که خودش بدونه ) باعث شد ابتدا احساس پوچی کنم از نوشتن چنین داستانهای مسخره ای و بعد بهم این حس رو القا کرد که من می تونم ... می تونم که بنویسم ... به شرطی که خودمو دست کم نگیرم و در عین حال از قلم خودم مغرور نشم ...

اون آدم یه معلمه ... یه استاد .

کسی که ( یعنی تنها کسیکه ) حتی تونستم از اخلاقهای ناپسندش هم ( بالاخره همه ی آدما یه اخلاقای بدی دارن دیگه !! ) درس بگیرم و سعی در ارتقاء خودم داشته باشم ...

کسی که با ما از عشق گفت و هر چیزی رو و هر کلامی رو به عشق ربط داد تا ما بفهمیم که زندگی چیزی نیست ... جز عشق و عشق ورزیدن و عاشق بودن !!

تنها کسی که به ارزشهای ما و قلبهامون احترام گذاشت و گذاشت که از هرچی که بلده یه عالمه چیز یاد بگیریم ... حتی اگه اون چیزا چیزایی نباشه که خودش بلده ... و چه بسا که ما بلد بودیم و با دیدن این آدم یادمون اومد ...

اون آدم یه معلمه ... همه ی آدما معلمن ولی اون یادش بود که باید وظیفه ی معلمیشو به دوش خودش بکشه ...

خب ... !!

او کیست ؟! قلبها در سینه می تپند ... همه در انتظاری ژرف به سر می برند ... او کیست ؟!!! آیا ... آیا همان کسیست که آنها تصور می کنند ؟! سکوت همه جا را فرا گرفته است ... تنها صدای نفسهای در سینه حبس شده است که به گوش می رسد ...

بله ...................... !!!!

او .........

خب سوال نداره خب !!

دبیر واحد اختیاری علوم انسانی من ( زیبایی شناسی فیلم و سینما ) آقای حسین معماری !!

خب ...

ایشون طبق اطلاعات من متولد ۳ دی ۱۳۴۵ هستن !! همین ! دیگه هیچ اطلاعاتی درباره شون ندارم !!

من چون وقت واسه جشن گرفتن ندارم واقعا شرمنده ی ایشون و شما دوستای خوبم هستم !! ضمن اینکه باید عکس پوریا رو هم آپلود کنم (چون خیلی وقت پیش قول دادم از پوریا عکس بذارم و تا همینجاش هم حسابی بدقولی کردم!!) ... پس... فقط می تونم تولدشون رو تبریک بگم ... ضمن اینکه باید بگم جاتون خالی سه شنبه ی هفته ی پیش واسه آقای معماری تولد گرفته بودیم و کلاسمون تو سایت بود ما هم بچه ها رو شیرکاکائو و نانی مهمون کردیم بعد خانوم خلیل زاده اومد هممونو از سایت بیرون کنه ( چون عقیده داشت که بر و بچ تو سایت آشغال می ریزن یا رو کی برد ها شیر کاکائو می ریزن و از این حرفا ... ) ... منم خودم مسئول شدم و قول دادم که خودم اگه آشغالی رو زمین بود جمع می کنم ( ولی درمورد کی برد ها هیچی نگفتم خانومه هم یکم شوت بود نفهمید !! ) واسه همین راضی شدن ... آخرین لحظه راه افتادم آشغالارو جمع کنم که دیدم الحق بچه ها امانت داری کرده بود ... آشغلا رو به جز چند تا خودشون جمع کرده بودن ... خلاصه ... زنگ که خورد ... این خانوم خلیل زاده اومد بگین به چی گیر داد ؟!! به دوتا قطره شیرکاکائو که یه گوشه ریخته بود!! خلاصه ... فقط جاتون خالی بود اون موقعی که شیرکاکائوها اضافه اومده بود من داشتم به زور به خورد بچه هایی که بیرون سایت بودن می دادم !! آقای معماری شیرکاکائوشونو نخودن گذاشتن توکیفشون ... به سفارش یاسمن به آقای دو تا نانی(به جای یک دونه) تحویل داده شد ... نوش جانشون البته !! خلاصه ... صبا شیرکاکائوشو گذاشت تو جیبش بعد فردا صبح منو فحش داد که دیروز شیرکاکائوش تو جیبش ترکیده بوده !! منم کلی نگران شدم که نکنه شیرکاکائوی آقای معماری هم ...؟! مهم نیست خب !! اینم واسه خودش یه خاطره میشه دیگه !!

خب ... این از داستان این هفته که سر کلاس وقتی دلم گرفته بود به ذهنم رسید واسه همین یه کم مسخره س :

یه دختری بود که خیلی دلش می خواست بره خونه ی خدا ... هر روز می رفت مسجد شمع روشن می کرد و ... هر شب موقع نماز دعا می کرد و گریه می کرد ... می خواست بره و عظمت خونه ی خدا رو ببینه ...

بالاخره توی یه قرعه کشی برنده شد و یه بلیط هواپیما جایزه گرفت ... ولی ...

هواپیما تحمل سنگینی اعمال نیک دخترو نداشت ... دختر رفت پیش خود خدا و دیگه از پیشش تکون نخورد ...

فکر کنم این آخرین آپی باشه که قبل از تموم شدن امتحانا می کنم ... ۲۰م امتحانامون تموم میشه ...

تا اون موقع ... تولد آقای معماری مبارک !! بای ...

اینم عکس از پوریا !! ببخشید کمه !! ولی اون یکی حجمش یکم زیاده دیر آپلود میشه ... پس دیگه ببخشید !! خدافظ ...

purya-pursorkh — Thu, 13 Dec 2007 08:15:23 GMT

سلام ... می دونم دو هفته س که آپ نکردم ... هفته پیش حالم خیلی بد بود ... تا جایی که مدرسه نرفتم . البته شاید کسایی که می دونن بگن تو چون می دونستی ولی الله زاده نمیاد نیومدی . اما به اون عزیزان می گم که اگه آقای ولی الله زاده هفته پیش نیومدن مدرسه عوضش ما کلاس جبرانی جبر و رفع اشکال فیزیک داشتیم و قرار نبود بی کار باشیم . و من اگه حالم خوب بود حتما می رفتم . این هفته حالم خوبه و اومدم و البته آقای ولی الله زاده هم بودن ! با وجود اینکه این هفته هم کلاس رفع اشکال فیزیک داشتیم ولی مجبور شدیم بریم سر کلاس المپیادمون چون اون مهمتر بود ! و البته چقدر هم خندیدیم سر کلاس ... به چیزایی که اگه الان بهتون بگم خنده تون نمی گیره و باید حتما تو شرایطش باشین تا بفهمین . مثلا به این خندیدیم که آقای ولی الله زاده گفتن اگه المپیاد فیزیک شرکت می کردن موفق تر بودن تا شیمی . این چیز خنده داری نیست ولی اگه شما تو شرایط ما بودین از خنده منفجر می شدین !! بگذریم ... شماها که نمی فهمین !!

من این چند روزه اصلا حال روحی مناسبی نداشتم . و میشه اینو از این فهمید که سه شنبه برای اولین بار از کلاس آقای معماری لذت نبردم ! در حالی که من همیشه عاشق کلاسای زیبایی شناسی فیلم و سینما مون هستم و هیچ وقت نشده از توی کلاس آقای معماری خندون بیرون نیام . در صورتی که این سه شنبه کاملا با حال دپسرده از کلاس خارج شدم و واقعا می خواستم گریه کنم ... ولی نمی تونستم . چون زشته تو خیابون ! مردم می گن با کی قرار داشته طرف نیومده ... بگذریم ! ... خلاصه اینکه اون شب انقدر تو اتاقم تنهایی گریه کردم که ... و صبح فرداش فشنگ ترین نمازمو تا به حال خوندم که امروز صبح هم همون نماز رو خوندم با لذتی مضاعفتر ... بگذریم ... شما که نمی فهمین !!

بریم سراغ داستان . این داستانو خیلی وقت پیش نوشتم ( حدود 1 ماه پیش ) و چون داستانی نداشتم بنویسم اینو می نویسم . آخه احساس می کنم قول دادم که دیگه مرتب آپ کنم و با داستان کوتاه آپ کنم ... اگر هم هفته پیش نکردم فکر کنم اونقدر بزرگوار باشین که ببخشین و به حساب سرماخوردگی و تب شدیدم بذارین .

سیب کوچک هر روز به آسمان نگاه می کرد و دلش می خواست هرچه زودتر بزرگ شود و به آن دایره ی طلایی بزرگ برسد .

هر روز آب خورد و بزرگ و بزرگتر شد ...

به خورشید نرسید ...

آرزویش آن دایره ی بود ، غافل از اینکه خود آرزوی پسربچه ایست که هرروز او را آب می داد تا سیب برسد و ...

حال پسرک دستهای کوچکش را امیدوارانه بلند کرده بود تا به آن دایره ی کوچک سرخ برساند و نمی رسید ... !!

قشنگ نبود ؟! درکتون می کنم ... هنوز یاد نگرفتم که افکارم رو در قالب یک داستان جذاب به نمایش در بیارم ... اگه بخوام مطلب عارفانه عاشقانه هم بنویسم ... شما که نمی فهمین !!

شاد و موفق و پیروز ، در پناه حق !!

درد عشق ...

purya-pursorkh — Thu, 29 Nov 2007 07:43:18 GMT

سلام ... من فکر می کنم از این به بعد وقت کنم همون هفته ای یه بار آپ کنم ... خوب ... حالا این هم از داستان این هفته که قول نمیدم قشنگ باشه ولی قبلا هم گفتم که من هنوز نوپا هستم و تقریبا چیزی بلد نیستم ... پس باید چند وقتی داستانامو تحمل کنین ( و البته انتقاد کنین ) تا خوب راه بیفتم و اون وقت می تونین از داستانام لذت ببرین !! اینم از داستان این پست :

درد عشق ...

درد می کشید ... هر ثانیه برایش هزارها ساعت بود ، هر آن دلش می خواست بمیرد . می خواست از درد فریاد بکشد و تمام عالم را از درد تنهاییش آگاه کند . به قلبش چنگ زد . درد داشت ... داشت می مرد ... دلش می خواست بمیرد . اما نمی مرد ... سرش هر آن ممکن بود منفجر شود ... در تنهایی به خود می پیچید و اشک می ریخت . درد می کشید ...

چشمهایش را باز کرد ، دخترک بالای سرش نشسته بود و با چشمانی اشگبار به او لبخند می زد . نه ... حقیقت نداشت ... تمام عمر به انتظارش نشسته بود ، تنها بود و در آرزوی او ...

از درد فریادی کشید و تاب دیدن اشکهای دخترک را نیاورد و برای همیشه چشمانش را بست ...

تمام عمرش فدای یک لبخند محبوب بود ...

خوب ... امیدوارم بعدها بیشتر از این پیشرفت کنم ... واسم دعا کنین و بهم کمک کنین که بتونم بهتر از این بنویسم ... الانم تو سایت مدرسه ام و عکس ندارم که آپلود کنم اما قول قول قول میدم که از هفته ی دیگه عکسامو تو یه فلاپی بریزم و بیارم تو مدرسه آپلود کنم ... بگذریم ... تولد مینو جون دروز بود که من تو وب مهناز جون تبریک گفتم ولی الان هم یه تبریک صمیمانه بهش می گم ...

نظر یادتون نره ها !! حتی شما دوست عزیز !!!!

شاد و موفق و پیروز ، در پناه حق ...

بازگشت دوگانه ی نویسنده ی وبلاگ !!

purya-pursorkh — Thu, 22 Nov 2007 09:03:18 GMT

سلام ... مي دونم كه خيلي دير شده ... از آخرين باري كه آپ كردم حدود دو ماه گذشته . خب در عوضش مي خوام يه خبري رو بهتون بدم : من ديگه داستانم رو ادامه نمي دم !! مي دونين چيه ... احساس مي كنم داستانم خيلي بي مايه و مسخره س ... و احساس پوچي بدجوري درباره اين داستان مغزم رو پر كرده ... عوضش مي خوام با داستان كوتاه شروع كنم و فعلا اين وبو با داستان كوتاه آپ كنم و هر وقت توانايي لازم رو پيدا كردم برم سراغ داستانها ي بلند و رمان و از اين حرفا ... خب ... براي اينكه زحماتي كه تو اين مدت براي نوشتن داستانم كشيدم و زحماتي كه شما كشيدين و اومدين وبم نظر دادين ، هدر نره ، ادامه ي داستانمو خيلي كوتاه و خلاصه مي گم ( همونطور كه توي يه كاغذ واسه خودم به صورت تيتر وار نوشته بودم ) :

مهدي كه سرطان خون داره ، مي ميره . مادر فاطمه سكته قلبي ناقص مي كنه و فاطمه يه مدتي دچار افسردگي ميشه كه اين مشكل با دلداري هاي شقليق تا حدودي برطرف ميشه ... در اين مدت شقايق مي فهمه كه خبر ازدواج پوريا دروغ و شايعه اي بيش نبوده پس به عشقش اميدوار ميشه ... جواد از طرف عموش كه در ايتاليا زندگي مي كرده دعوتنامه اي دريافت مي كنه ... پس در ارديبهشت ماه به دانش آموزانش اعلام مي كنه كه از سال بعد ديگه در اين مدرسه تدريس نمي كنه ... ( 6 سال بعد ) فاطمه اميري 20 ساله ، دانشجوي سال دوم كامپيوتر و مدال نقره ي المپياد رياضي ، به دبيرستان فرزانگان برمي گرده تا درس جبر رو تدريس كنه و به قول خودش قدم در جاي پاي معشوق گمشده ي 6 سال قبلش بذاره ... مادرش 2 سال پيش بر اثر عارضه ي قلبي فوت كرده و با تدريس خصوصي براي خودش پشتوانه ي مالي جور ميكنه . فاطمه در اين مدت از طريق شماره موبايل شقايق ، دوست قديميش رو پيدا مي كنه و باهاش ارتباط برقرار مي كنه و از طريق اين ارتباط متوجه مي شه كه محبوب شقايق ، پوريا پورسرخ ، بازيگر مشهور سينما و تلويزيون ايران ، ازدواج كرده و شقايق در حال حاضر براي اينكه افسردگي خودش رو كاهش بده در مهد كودك مشغول كار هست ... فاطمه به طور ناگهاني جواد بهرامي رو در مقام دبير آمار سال دوم دبيرستان در مدرسه ي فرزانگان مي بينه ... جواد كه از ديدن فاطمه حيرتزده ميشه براش توضيح ميده كه 4 سال بعد از سفر جواد به ايتاليا ، عموي او فوت مي كنه و جواد كه ديگه حامي و پشتيباني نداشته ، پس از يك سال تصميم به بازگشت مي گيره ... و در دبيرستان فرزانگان به عنوان دبير آمار استخدام ميشه ... پس از مدتي ( حدود 4 ماه بعد ) جواد 33 ساله از فاطمه ي 20 ساله خواستگاري مي كنه و جواب فاطمه ... در روز عروسي فاطمه شقايق با گريه آرزو مي كنه كه كاش هيچ عاشقي تنها نمونه و بعد از 3 ماه سر به نيست ميشه و هيچ اثري ازش پيدا نميشه ...

خب ... فكر مي كنم متوجه شده باشين كه اين داستان تا حدي كليشه اي تموم شد و من چون از يك ماه پيش متوجه اين موضوع شده بودم خيلي سعي كردم يه جوري درستش كنم و در محتواش تغييري ايجاد كنم ولي از اونجايي كه 9 قسمتش رو نوشته بودم خيلي بازگشت برام سخت بود ... اينكه از قسمت نهم به بعد يه هو همه ي اتفاقات رو به سمت اون چيزي كه بايد مي شد ، سوق بدم ... قبول كنين خيلي دشوار بود . پس تصميم گرفتم ديگه داستان رو ادامه ندم و اين هم داستان كوتاه اين آپ :

عشق خدا ...

سرش را در ميان دستهايش گرفت و ناله كرد :

_هيچ وقت فكر نمي كردم كه دلت بياد منو تنها بذاري و بري . وقتي داشتي مي رفتي ...

سرش را بلند كرد ، بغض گلويش را مي فشرد :

_وقتي كه مي رفتي بهم گفتي بر مي گردي . گفتي دوري من برات سخته و يه روز دوباره همديگه رو مي بينيم . اما حالا ...

اشك ازاز چشمهاي آبي رنگش به روي گونه ها جازي شد :

_اما حالا كه برگشتي ... حالا كه برگشتي چيز ديگه اي شدي . يادته يه روز بهم گفتي منو از همه بيشتر دوست داري ؟ گفتي هيچ كسو به اندازه ي من دوست نداري ...

موهاي بلند و مشكي رنگش را به پشت شانه هايش راند و با پشت دست اشگهايش را پاك كرد :

_ولي حالا مي بينم عاشق يكي هستي كه از من بهتره ... زيبا تره و ... به قول خودش هيچ وقت تنهات نمي ذاره ...

بغضش تركيد و به هق هق افتاد :

_باشه . مي دونم كه هيچ وقت ديگه نمي تونم برت گردونم ... اما ... قول مي دم كه تا ابد به يادت باشم و با ياد تو زندگي كنم ...

دخترك هشت ساله شاخه گل را به روي عكس پدر نهاد و چشمان خيس آبي رنگش را به او دوخت . عطر گل ياس در قطعه ي شهدا ، بوي عشق خدا را مي داد ...

راستی ... از اونجایی که بنده الان در سایت مدرسه هستم عکسی از پوریا ندارم که آپلود کنم و تو پست بذارم !! به بزرگواری خودتون ببخشید ...

شاد و سربلند و پیروز . در پناه حق ... !

تولد تولد تولدت ...

purya-pursorkh — Tue, 25 Sep 2007 12:13:06 GMT

سلام رفقا ! امروز داستان نداریم ! عوضش اومدم که به دو تا مناسبت آپ کنم ! یکی تولد خودم و یکی تولد مهناز جون ! همینجا بدون مقدمه چینی تولد مهناز جان گل رو تبریک می گم که خیلی دوستش دارم و شاید ارتباطم باهاش محدود و کمه ولی همین ارتباط کوتاه باعث شده که اونو از بهترین دوستانم توی زندگی بدونم ... مهناز جان تولدت مبارک خانوم و واقعا متاسفم که پدرتون در بیست و سومین سالگرد ورود شما به عرصه ی زندگی حضور ندارن ... باز هم تولد مهناز جان رو تبریک می گم و می رم سراغ تولد خودم ! برید به ادامه ی مطلب عزیزان !